Ένα θεατρικό τραγούδι με ήπια σάτιρα για τις φωνές γύρω από το τραπέζι του δημοτικού συμβουλίου. Ανάμεσα στις αντιπαραθέσεις, το Διδυμότειχο ζητά να ακουστεί: οι ανάγκες των οικογενειών και των παιδιών μάς θυμίζουν τον σκοπό της συζήτησης.
Μια φανταστική σκηνή μέσα στην αίθουσα μετατρέπει την ένταση σε μουσικό διάλογο. Το ρεφρέν στρέφει το βλέμμα από τις προσωπικές κόντρες στη ζωή έξω από το συμβούλιο και στην ανάγκη να βρίσκονται κοινές λύσεις. Οι στίχοι δεν αναπαράγουν πραγματικούς διαλόγους ούτε αποδίδουν λόγια σε συγκεκριμένα πρόσωπα.
Η αφορμή της ιστορίας
Στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Διδυμοτείχου της 30ής Σεπτεμβρίου, προσωπικές αντιπαραθέσεις οδήγησαν σε δύο διακοπές. Στην ίδια συνεδρίαση, η πρόταση αναστολής λειτουργίας του Β’ Παιδικού Σταθμού Διδυμοτείχου απορρίφθηκε με 11 ψήφους έναντι 9. Το θέμα του παιδικού σταθμού των Μεταξάδων αποσύρθηκε, για να επανέλθει σε επόμενη συνεδρίαση.
Ελληνικοί στίχοι · Μουσική με τη βοήθεια AI
ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ
[Intro — spoken, rhythmic]
Το μικρόφωνο ανοιχτό.
Το ρολόι προχωρά.
Κι η πόλη περιμένει.
[Verse 1]
Στο Διδυμότειχο ανάβουν τα φώτα,
γύρω απ’ το τραπέζι βαραίνει η βραδιά.
Ένα «μα εγώ» συναντά ένα «εσύ»,
κι η κουβέντα χάνει την πρώτη στροφή.
Χαρτιά με προτάσεις, μολύβια στη μέση,
μα κάθε φωνή θέλει πρώτη τη θέση.
Το θέμα κοιτάζει απ’ την άκρη δειλά,
σαν κάποιον που ήρθε και δεν του μιλάν.
[Pre-Chorus]
Χαμήλωσε λίγο, να βρούμε τον τόνο,
δεν είναι ο τόπος υπόθεση ενός.
Αν όλοι μιλάμε την ίδια στιγμή,
ποιος θα ακούσει τι λέει η ζωή;
[Chorus]
Ποιος ακούει την πόλη;
Ποιος της δίνει φωνή;
Πίσω απ’ τα μικρόφωνα
είμαστε όλοι μαζί.
Ένα παιδί θέλει χώρο,
μια αυλή να γελά.
Βρες μια λέξη που ενώνει,
κάν’ τη πράξη μετά.
Ποιος ακούει την πόλη;
Ας ακουστεί κι αυτή.
Το δικό της αύριο
θέλει τη δική μας φροντίδα.
[Instrumental break — bouzouki and brass call and response]
[Verse 2]
Στους Μεταξάδες ξημερώνει η μέρα,
μια τσάντα μικρή περιμένει στην πόρτα.
Κι ένας γονιός με το βλέμμα στην ώρα
ψάχνει μια άκρη για το τώρα.
Δεν ξέρει ποιος κέρδισε χθες τη φωνή,
ποιος είπε την τελευταία ατάκα.
Θέλει να βγει μια απάντηση απλή,
να βρει το παιδί του μια ανοιχτή αγκαλιά.
[Pre-Chorus]
Άσε την κόντρα για λίγο στην άκρη,
βάλε μια λύση στη μέση να φανεί.
Κι αν διαφωνούμε, χωράμε ακόμα
γύρω απ’ το ίδιο τραπέζι μαζί.
[Chorus]
Ποιος ακούει την πόλη;
Ποιος της δίνει φωνή;
Πίσω απ’ τα μικρόφωνα
είμαστε όλοι μαζί.
Ένα παιδί θέλει χώρο,
μια αυλή να γελά.
Βρες μια λέξη που ενώνει,
κάν’ τη πράξη μετά.
Ποιος ακούει την πόλη;
Ας ακουστεί κι αυτή.
Το δικό της αύριο
θέλει τη δική μας φροντίδα.
[Bridge — quiet piano, intimate vocal]
Μια παύση.
Μια ανάσα.
Μια καρέκλα πιο κοντά.
«Πες μου πώς το βλέπεις,
θα σ’ ακούσω αυτή τη φορά».
Δεν χρειάζεται να μοιάζουμε
για να χτίσουμε μαζί.
Κάπου ανάμεσα στις λέξεις
περιμένει μια αρχή.
[Final Chorus — full band, warm group vocals]
Ποιος ακούει την πόλη;
Τώρα δώσ’ της φωνή.
Πίσω απ’ τα μικρόφωνα
είμαστε όλοι μαζί.
Ένα παιδί θέλει χώρο,
μια αυλή να γελά.
Βρες μια λέξη που ενώνει,
κάν’ τη πράξη μετά.
Να ακουστεί η πόλη,
να χωρέσει η ζωή.
Απ’ την αίθουσα στον δρόμο,
μια υπόσχεση να βγει.
[Outro — gently spoken]
Το μικρόφωνο κλείνει.
Η πόλη μένει.
Κι αύριο…
μας περιμένει.